دانشگاه تهران مطالعات حقوق تطبیقی 1735-496X 7 1 2016 03 20 The duty of seller to indemnify buyer for third parties’ intellectual property rights تعهد بایع در مقابل خریدار در خصوص ادعای نقض حقوق مالکیت فکری شخص ثالث 253 269 58610 10.22059/jcl.2016.58610 FA سید محمد طباطبائی نژاد استادیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران مریم فارسی دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دانشگاه تهران معصومه ناظری فینی دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دانشگاه تهران Journal Article 2015 09 16 Sale is the alienation of goods with all presumptive, objective and, legal rights related to them in a way that a buyer can have the goods in absolute legal possession. Any defects in seller’s ownership, such as the right of easement, usufruct or lien belong to the third party interferes with the absolute ownership of the buyer and his rights. A kind of these rights recognized and protected by law as a result of social changes, is the third party’s intellectual property rights undermining the buyer’s transaction property that may cause problem for his legal ownership and possession. Nevertheless, in some laws, particularly in Article 42 of the Vienna Convention for the international sale of goods, or by likening the claim of the third party’s intellectual property rights to his other probable rights, it has been tried to codify the same rules on this issue. However the specific nature of intellectual property rights has resulted in differences that made the transacting parties cover the defect of law by the contractual provisions of buyer’sindemnification as a result of third party’s claim on his intellectual property rights. In this essay, we use an analytical and comparative method to investigate the enforcement of third party’s probable claim on his intellectual property rights by inserting the provision of indemnification. Finally we will conclude that, considering the differences in the legal systems in respect of the intellectual property rights, inserting the detailed provisions hereof is necessary as an agreed mechanism in the international sale of goods. بیع، انتقال مبیع با تمامی حقوق فرضی و عینی و قانونی متصل به آن است؛ به‌صورتی که خریدار قادر بر کلیۀ تصرفات حقوقی بر مبیع باشد. هر نقصی در مالکیت فروشنده مانند تعلق حق انتفاع،ارتفاق یا حق رهن ثالث، مالکیت مطلق خریدار و حقوق وی را خدشه‌دار می‌سازد. یک دسته از این حقوق که در نتیجۀ تحولات اجتماعی، قانون آن را شناساییو حمایت کرده، حقوق مالکیت فکری ثالث نسبت به مال موضوع معامله است که ممکن است مالکیت و تصرف قانونی خریدار را با مشکل روبرو سازد. باوجود ذکر در قوانین حاضر،به‌خصوص مادۀ 42 کنوانسیون وین راجع به بیع بین‌المللی کالا و همچنین قیاسادعای مالکیت فکری ثالث با دیگر حقوق احتمالی وی، تلاش شده است تا قواعد مشابهی بر این مسئله حاکم گردد؛ اما ماهیت خاص حقوق مالکیت فکری باعث شده است تا تفاوت‌هایی در این زمینه به‌وجود آید که طرفین معامله را بر آن می‌دارد که نقص در قانون را از طریق شروط قراردادی «جبران خسارت خریدار در نتیجۀ ادعای حقوق مالکیت فکری ثالث» برطرف کند. در این مقاله با روشی تحلیلی- تطبیقی تلاش می‌شود تا ضمانت اجرای ادعای احتمالی ثالث در خصوص حقوق مالکیت فکری به‌ویژه از طریق درج شرط جبران خسارت، بررسی شود. در پایان به این نتیجه خواهیم رسید که با توجه به تفاوت نظام‌های حقوقی در خصوص حقوق مالکیت فکری، درج تفصیلی شروط جبران خسارت در این خصوص به‌عنوان یک مکانیسم توافقی در بیع بین‌المللی کالا ضرورت دارد. https://jcl.ut.ac.ir/article_58610_b57aedac560cc54ab405e2e9c07354cf.pdf